Towards Us (2016)
Towards Us (2016) Meer lezen »
In de laatste tien jaar is op weblogs en sociale media een literaire cultuur opgebloeid ‘van onderop’, vanuit de grenzeloze mogelijkheden van het internet, zonder bemiddeling van grote institutionele spelers. Tot wat voor soort poëzie heeft dit geleid? En kan er nog vernieuwing zijn als er geen grenzen aan snelheid en toegankelijkheid zijn? Aan de
Netwerk in Eclips (2016) Meer lezen »
Vertaling uit het Engels van de roman van Ernest J. Gaines, door Samuel Vriezen
Een les voor het sterven (2016) Meer lezen »
Als je thuis musiceert, heb je geen publiek nodig. Maar dat betekent nog niet dat muziek het ook zonder publiek zou kunnen stellen. Het publiek deelt in de gebeurtenis, het is er getuige van hoe iets magisch en onvervangbaars zich ontplooit. Juist dat iedereen op eigen wijze een gebrekkige kennis van de muziek heeft, geeft
Aan de buitenkant – Over de rol van het publiek bij concerten (2015) Meer lezen »
By Frank Keizer & Samuel Vriezen What politics, the one that germinates from the poem, from the drives of language,from a subject that can’t be restrained and unpronounceable extends (psyche, life)to the ends of the Earth, conceives itself as one ghost among many and assemblesitself in the multiple organs of the territory, up to the
Of Ships and Sovereignty. Speculations on European Poetry (2015) Meer lezen »
De gedichten in Rampensuites (Rob Halpern, oorspronkelijke titel Disaster Suites) zijn ontstaan in 2005-2006, onder het presidentschap van George W. Bush. Het zijn registraties van een rampzalig politiek landschap, die tegelijkertijd openingen willen bieden voor een andere wereld. Middenin de rampspoed, een ‘lotloos’ geworden universum waarin wij niet langer op de sterren kunnen varen, zingt Halperns poëzie
Rampensuites (vertaling) (2013) Meer lezen »
Maar ik ben toch geen racist? Ik ben toch een redelijk mens? zo reageerden veel tig-ste generatie Nederlanders op het Zwarte Pieten-debat. In alle onschuld hebben ze als kind genoten van een feest met folkloristische figuren, zonder de minste kwade bedoelingen, en als volwassenen zijn ze toch niet veranderd in rassentheoretici of kampbeulen. Als dan
Zwart, niet te zien (2013) Meer lezen »